Rianne's blog

Rianne's blog

Een lezende schrijver, een schrijvende lezer

recensie

All of the posts under the "recensie" tag.

Project Luvarine – John Brosens

In de nieuwe Brosens raakt levensmiddelenconcern Filoux BV door de financiële crisis in een neerwaartse spiraal. Het management is toe aan vers succes. Dit dient zich aan in de vorm van Luvarine: een nieuw type margarine.
Een gouden greep! Luvarine blijft bij hoge temperaturen compact én zacht: een puik product voor tropische contreien. Als het even meezit wordt het pad naar de miljoenen met ontwikkelingsgelden geëffend.
Dan komt laboratoriummedewerker Mira die fatale bijwerking op het spoor. Een schokgolf waart door het Filoux-imperium. Er slaan krachten toe die Mira drastisch de mond willen snoeren.

De hand van de insluiper sloot zich als een bankschroef om haar linkerpols en haar naaktheid leidde hem niet af. Hij concentreerde zich op de doek in zijn vrije hand – zodat hij haar plat op de matraas had zou hij haar ermee verstikken. Hij was sterk en waarschijnlijk gewend knokpartijen te beslechten met de inzet van zijn stevig postuur, want hij hield geen rekening met Mira’s vrije hand. Ze sloeg hard toe, zonder zich in te houden, met een kreet van inspanning, alsof ze in een tenniswedstrijd op matchpoint stond en zo krachig mogelijk moest serveren om haar ultieme ace te scoren. De wekker bonkte tegen de zijkant van zijn schedel en begon onmiddellijk te ratelen.

In “Project Luvarine” redt de onlangs gescheiden Felix Tholenaars het leven van Mira van Dam. Zij is een laborante in dienst van Filoux BV en is op een duistere kant in de ontwikkeling van een nieuwe margarine gestuit. Het mag duidelijk zijn dat het bedrijf haar dat niet in dank afneemt. Geen middel wordt geschuwd om haar het leven onmogelijk te maken. De kennismaking met Mira is voor Felix slechts het begin. Hij is een wat saai overkomende vertaler die nogal eens werk verricht voor de Europese Unie. Langzaam maar zeker wordt hij betrokken bij het drama.

“Project Luvarine” speelt zich af in Rotterdam en Brussel. Vooral Rotterdam en omgeving zijn mij bekend. Het is prettig om niet te veel moeite te hoeven doen om de omgeving voor mezelf te schetsen. Maar zelfs als ik er niet bekend zou zijn, weet de schrijver met weinig overbodige woorden de omgeving levendig te schetsen. John Brosens weet te boeien met een prettige schrijfstijl, mooie couleur locale en een vlot verteld verhaal.

Wat ik soms miste, was iets meer diepgang. Ik vond het plot niet heel verrassend. Sommige gebeurtenissen lagen mijns inziens nogal voor de hand en bij andere twijfelde ik aan de geloofwaardigheid. Maar waren dat ook zaken die me het leesplezier ontnamen? Nee. Gezien de hoeveelheid thrillers die verschijnt denk ik dat het in deze tijd uitermate moeilijk is er een te schrijven die van begin tot eind verrast. Ik vond “Project Luvarine” vooral een fijn boek om te lezen dat ik met een tevreden zucht heb dichtgeslagen na het laatste woord.

Rianne Lampers 6 november 2011 Permalink

Het Heksenhuis – Jacqueline Zirkzee

De jonge Eva raakt verstrikt in het web van de fanatieke ‘heksenbisschop’ van Bamberg. Wanneer zij een brief vindt die geschreven is door een van zijn slachtoffers komt haar leven in gevaar. Het reisgezelschap waarmee Eva het bisdom ontvlucht, neemt een geheime missie op zich. Hun avontuurlijke zoektocht naar verlossing en vrijheid voert de reisgenoten dwars door oorlogvoerend Duitsland naar de rebelse Republiek aan de Noordzee. Kunnen zij hun opdracht uitvoeren? Wat zal de toekomst bieden voor de overlevenden van het Heksenhuis? Want ook de vrijheid kent zijn prijs…

In het bisdom Bamberg werden verdachten van hekserij vastgehouden in een speciaal voor dat doel gebouwde gevangenis, het Heksenhuis. Een van de gevangenen schreef kort voordat hij ter dood werd gebracht op de brandstapel een brief aan zijn dochter. Dit document uit 1628 vormde de inspiratiebron voor Het Heksenhuis, waarin Jacqueline Zirkzee op oorspronkelijke en overtuigende wijze een beeld schetst van de onvoorstelbare gebeurtenissen uit deze tijd. Kale historische feiten komen tot leven in deze kleurrijke roman, die handelt over foltering en dood, maar ook over vriendschap en hoop. Het Heksenhuis is méér dan een roman over een vreemd en voorbij verschijnsel. Vervolgingen zijn immers van alle tijden: er zullen altijd daders en slachtoffers, helden en toeschouwers zijn.

Het verhaal begint met een stukje dat verteld wordt door een vrouw die zichzelf voorstelt als Veronica Maria Junius, een telg van een gerespecteerd geslacht uit de eerbare burgerij. Maar aan het einde van deze introductie staat: ‘De jonge vrouw die zich Vera Junius noemde … veroorloofde zich een weemoedige glimlach bij de gedachte dat zelfs haar dromen nu die van Vera waren’. Dit riep bij mij meteen de vraag op: wie is deze vrouw werkelijk? Kortom, mijn nieuwsgierigheid was gewekt.

In het eerste hoofdstuk gaat de lezer terug naar 1609, waar hij kennismaakt met Maria, een meisje dat voor hoerenkind en heksenkind wordt uitgescholden. Haar beschrijving maakt duidelijk dat het een arm kind betreft. Als ze aan het sprokkelen is – ‘ze kon geen grote takken meenemen en mocht niets afbreken’ – ziet Jezuïetenpater Friedrich Förner haar. Hij is naar de streek gekomen omdat er zes moorden zijn gepleegd en er een ruiter zonder gezicht is waargenomen, en een weerwolf. Förner is een man met een missie, en die is om de wereld te bevrijden van het kwaad. Tegen elke prijs.

In het boek leven we mee met Maria, haar moeder Lena en later Maria’s dochter Eva. Die laatste is de echte hoofdrolspeelster in het verhaal. Maar ook Förner blijft een rol spelen. De vertelperspectieven veranderen nogal eens. Dat maakt het soms een beetje rommelig, maar tegelijkertijd voegt het een extra dimensie aan het verhaal toe. Op deze manier kijkt de lezer vanuit verschillende invalshoeken naar de omstandigheden, waardoor die tijd echt voor hem gaat leven.

Jacqueline Zirkzee heeft zich goed ingelezen in de tijd van de heksenvervolgingen. De wereld die zij schetst is uitermate grimmig. Niemand is zijn leven zeker en het lijkt alsof er geen uitweg is uit de neerwaartse spiraal van geweld. Hoe men in die tijd toch doorging met leven en liefhebben, is bijna onbegrijpelijk.
Klein minpuntje in het boek vond ik het gebruik zo nu en dan van ouderwetse taal. Het is een historische roman en als dit door het hele boek gedaan was, had ik het niet storend gevonden. Nu heb ik af en toe mijn wenkbrauwen opgehaald. Desondanks is dit geen enkel beletsel om het boek te lezen. Het verhaal is tijdloos, mooi en integer neergezet. Voor liefhebbers van historische verhalen een echte aanrader.

Rianne Lampers 8 oktober 2011 Permalink

Meer dan één wereld – Christophe Vermaelen

Wanneer hij op elfjarige leeftijd zijn ouders verliest, verandert die gebeurtenis het leven van Luka Cavel voor altijd. Hij wordt onder de voogdij van zijn oudoom Karel geplaatst en groeit op tot een gewone jonge man. Zeventien jaar later ontdekt Luka dat hij niet zo normaal is als iedereen denkt. Hij heeft een gave, iets wat hem bijzonder maakt en vanaf dat ogenblik is Luka niet langer iemand die gelooft, Luka weet. En in de wereld van Luka Cavel gebeurt er niets zonder reden. Iedereen heeft er een opdracht te vervullen en voor hem is dat niet anders.

Bijna dagelijks de afgelopen week kon ik niet wachten tot ik mijn boek weer ter hand kon nemen. Vanaf het eerste hoofdstuk trok Christophe Vermaelen me de wondere wereld van Luka Cavel en zijn naasten binnen.

Ik ken Christophe als Malach, een schrijver op de Verhalensite die de mooiste, broeierige fantasyverhalen schrijft. Zijn schrijfstijl is altijd vloeiend, de taal goed. Dus toen ik hoorde dat hij dit boek had uitgegeven, was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Eén ding sprong er al meteen bovenuit: dit is weliswaar fictie, maar het is zeker geen fantasy. Ik noem het een bovennatuurlijke roman, maar dat dekt niet helemaal de lading. Het is een roman met een diepzinnige boodschap in een mooie, soms zelfs lieflijke verpakking.

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende personen en het boek zit vol met tijdsprongen. Elke persoon en tijdsprong wordt echter duidelijk aangegeven, zodat je weet waar je aan toe bent en vanuit wiens beleving je leest. Misschien niet voor iedereen prettig lezen, maar het ging mij – tegen mijn eigen verwachting in – goed af.

Er is niet echt sprake van spanningsopbouw. Het verhaal drijft op de kijk op het leven en de dood van de verschillende personages, met name die van Luka. Wat er allemaal gebeurt, zet je als lezer aan het denken, maar het laat je vooral genieten. Het is een verrassend verhaal, met wendingen die je niet verwacht en een mooi, afrondend slot.

Lezers die houden van bijzondere verhalen, zullen menig plezierig uurtje door kunnen brengen met “Meer dan één wereld”. Mijn eindconclusie is dan ook dat dit boek liefhebbers van wonderlijke verhalen met een luchtig gebrachte boodschap, zeker niet zal teleurstellen.

Rianne Lampers 8 oktober 2011 Permalink

get_footer() ?>