Rianne’s blog

Rianne’s blog

Een lezende schrijver, een schrijvende lezer

Dienaar van het Licht – ontmoeting met een engel

27 november 2015 | Reageer

DWL-bassins-1

Hij zat op het bankje in De Esch, met voor zich de reservoirs van het Drinkwaterleidingterrein. De lucht was blauw, de temperatuur aangenaam. De kleren die hij droeg waren schoon en herinnerden hem aan andere tijden. Hier was hij een enkele keer met Hanni geweest, als ze behoefte hadden aan frisse lucht en geen bemoeienis van anderen. Nu was er geen mens in de buurt, iets wat eigenlijk niet paste in deze vrij kinderrijke omgeving. Toch stoorde het hem niet, integendeel, hij genoot van de rust.
“De wereld kan zo mooi zijn.”
Het klonk als een verzuchting. Theo keek naast zich en zag de blonde man uit zijn eerdere dromen naast zich zitten. Het verbaasde hem niet eens.
“En wie of wat mag jij dan wel zijn? Een engel?”
Hij grijnsde om zijn eigen, cynische grapje. Het antwoord van de blonde man klonk evenwel serieus.
“Wij prefereren zelf de benaming Dienaren van het Licht, maar de mens noemt ons inderdaad engelen.”
Met stomheid geslagen staarde Theo hem aan. Er ging een beheerste kracht van de man uit, als van een beoefenaar van kung fu die zichzelf volledig in de hand had. Toen hij weer iets over zijn lippen kon krijgen, hoonde Theo: “Ja-ja, nog even, een engel! Ik dacht dat engelen vleugels hadden en stralend wit waren! Jij ziet er doodgewoon uit.”
De man liet zich niet van de wijs brengen.
“Ik heb de incarnatie van een man overgenomen en ben in zijn stoffelijke lichaam getransformeerd. Wat je voor je ziet, is zijn indruk.”
Het klonk als abracadabra. Theo wierp hem een argwanende blik toe.
“Incarnatie? Getransformeerd? Waar heb je het over?”
“Om mezelf te kunnen verduidelijken moet ik je eerst vragen of je weet wat reïncarnatie is.”
Dat lokte een schamper lachje uit bij Theo.
“Je bedoelt die onzin dat mensen als honden of paarden terug kunnen komen na hun dood?”
Op het gezicht van de man verdreef geamuseerdheid kortstondig de ernst.
“Dat is inderdaad onzin”, antwoordde hij, waarna hij uitlegde: “De mens is de meest intelligente, stoffelijke levensvorm op aarde. Het reïncarnatiepad dat hij volgt, staat los van dat van alle andere levensvormen hier. Zie het leven als een school. Iedere keer als een ziel geboren wordt in een stoffelijk lichaam, begint er een nieuwe leercyclus die voortduurt tot aan het einde van het stoffelijke leven. Daarna krijgt de ziel de kans om alles wat hij heeft geleerd op te slaan, een nieuw leven te kiezen en opnieuw te beginnen. Zo keert de mens telkens een beetje wijzer terug dan daarvoor. Het is een continu proces dat zich dagelijks overal ter wereld voltrekt. Sommigen hebben aan een klein aantal levens genoeg om hun doel te bereiken, anderen incarneren tientallen keren. Aan het einde van het proces kan een mens evolueren tot het stadium van Uitverkorene, het hoogst haalbare in stoffelijke vorm voor een mens.”
Theo trok een scheve grijns.
“Hoogst haalbare, zeg je? Zover ben ik zeker nog niet?”
Nu glimlachte de Dienaar van het Licht echt.
“Nee, dat stadium heb jij nog niet bereikt.”
“Da’s mijn geluk weer.”

Uit “Vooravond van Armageddon”

Foto genomen in De Esch, Drinkwaterleidingterrein, Rotterdam.

FacebooktwitterlinkedinmailFacebooktwitterlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *