Rianne’s blog

Rianne’s blog

Een lezende schrijver, een schrijvende lezer

De vergankelijkheid van het bestaan

30 december 2015 | Reageer

Vergankelijkheid

Vergankelijkheid

Het zal deels de leeftijd zijn – ik ben de vijftig gepasseerd – maar sinds afgelopen jaar ben ik meer geconfronteerd met de vergankelijkheid van het bestaan dan ooit. Eén bericht van een aantal dagen geleden heeft me echter meer aangegrepen dan welk overlijden ook.

De dood heeft in mijn leven geen negatieve rol gespeeld, integendeel zelfs. Mijn moeder zorgde vroeger met liefde voor ouderen en ik ging zo nu en dan met haar mee. Ouderen zijn als boeken: ze hebben zo veel verhalen. Daar houd ik van. Ik luisterde graag en als het nodig was, hielp ik mijn moeder met haar zorgtaken. Zo was ik als veertienjarige aanwezig bij het afleggen van een oude dame en was ik erbij toen mijn tante en moeder hun eigen moeder met de begrafenisondernemer meegaven. Voor mij was de dood een onlosmakelijk onderdeel van het leven, er is nu eenmaal aan alles een begin en een eind.

De vader van mijn dochter, de man met wie ik vijftien jaar van mijn leven doorgebracht heb, kwam uit een heel ander soort gezin. Bij hen was dood iets waar niet over gesproken werd. Toen zijn opa – met wie hij een hechte band gehad had – ziek werd en overleed, werd hij overal buitengehouden omdat ze hem op zijn jeugdige leeftijd wilden beschermen. Dat heeft hem voor het leven getekend. Waar dood voor mij een vanzelfsprekendheid was, was het voor hem iets duisters, iets schimmigs.

Wij waren twee jaar gescheiden toen zijn moeder longkanker bleek te hebben. Nog dramatischer was dat bij zijn vader in de laatste maanden van haar leven ook een agressieve vorm van kanker werd vastgesteld. Beiden overleden in iets meer dan één jaar tijd, allebei nog geen vijfenzeventig jaar oud. Daar is mijn ex nooit overheen gekomen en ook voor onze dochter was dit een zwart hoofdstuk in haar leven.

De ziekte en het overlijden van de dochter van een collega greep me wel flink aan. Terwijl ik in verwachting was van mijn kind, werd bij haar de ziekte van Hodgkin vastgesteld. Ik kreeg een dochter, mijn collega verloor er één van nog geen twintig jaar oud.

Afgelopen jaar overleden drie mensen die ik kende; een van hen was de vader van mijn dochter. Hoewel zijn aftakeling en dood me aangreep, was het toch een afsluiting. Als iemand ziek is, er geen hoop meer is op genezing en hij enorm lijdt, dan is de dood een zegen.

Deze week bereikte mij het bericht dat een vrouw door huiselijk geweld om het leven was gekomen. Haar partner had de hulpdiensten ingeschakeld, maar in het ziekenhuis overleed ze alsnog. Hij is aangehouden. Op zich zijn zulke berichten wel naar, maar ver van mijn bed. Behalve deze keer. Ik kende haar en dat hakte er flink in, zelfs al had ik maar een keer of drie contact met haar gehad.

De keren dat we elkaar zagen, vertelde ze mij over haar leven. Zij was zo’n persoon die met alle denkbare ellende te maken gehad heeft. Incest, verkrachting, nare scheiding, kinderen en pleegkinderen met wie dan wel contact, dan geen contact. Drank, drugs, ziekte, mishandeling en zelfs moord in de familie. Zij was een vrouw voor wie het leven alleen kleine gelukjes in petto had, afgewisseld met bakken ellende. Met achtenveertig jaar was ze iets jonger dan ik, maar met wat zij allemaal had meegemaakt, zou je wel drie levens kunnen vullen. Haar levensverhaal liet dat van mij verbleken en maakte me nog dankbaarder dan ik al ben met wat ik heb.

Haar huidige partner leek haar eindelijk wat positiefs te brengen. Ook hij had geen gemakkelijk leven gehad. Op dit moment hadden ze alleen elkaar, verder niets. En nu dit. Hoe ver ze ook van mij afstonden, hoe vluchtig ons contact ook was… Dit bericht zal nog lange tijd in mijn gedachten blijven hangen.

FacebooktwitterlinkedinmailFacebooktwitterlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *