Rianne's blog

Rianne's blog

Een lezende schrijver, een schrijvende lezer

Geen categorie

Alle berichten in de "Geen categorie" categorie.

Sporten!

Of het nu met de leeftijd te maken heeft, weet ik niet, maar ik word met het jaar stijver. Nu heb ik al heel lang niet meer gefietst en wandelen doe ik ook veel te weinig, terwijl ik weet hoe belangrijk beweging voor een mens is. Het is gemakkelijk om van een ander te zeggen; je zou meer moeten bewegen, en het dan vervolgens zelf niet doen.

Daarom heb ik me vorig jaar laten verleiden door mijn dochter om door haar persoonlijk getraind te worden. Het is voor mij de bekende stok achter te deur om ook daadwerkelijk te gaan. Bij voorkeur ga ik twee keer per week, maar als rechtgeaarde workaholic is dat voor mij een hele opgave en soms zelfs onmogelijk. Buiten het gewone werk speelt er op persoonlijk vlak nog het nodige dat tijd en vooral energie vreet. Zaken die ik misschien liever niet deed, maar waarvan ik vind dat ik ze moet doen. Wie weet vertel ik daar later nog wel meer over, maar nu moet het over sport gaan.

Yolinda Vixen, mijn dochter en een dame waar ik ongelooflijk trots op ben, is dus sinds augustus 2018 zelfstandige (Barbells & Nutrition) en mijn personal trainer. Ik had vroeger nooit kunnen bedenken dat zij ooit zo buitengewoon sportief en fit zou worden. Niet alleen haar uiterlijk dwingt respect af, het is vooral de manier waarop zij dat uiterlijk bereikt heeft. Met heel veel trainen en een geweldig voedingsregime, waarbij haar motto is dat eten vooral leuk en lekker moet zijn. Petje af! Wil je zien wat zij bereikt heeft op dit gebied? Volg haar dan via Instagram of Facebook.

En zo ben ik dus als 55-jarige begonnen met sporten op een manier die ik zelf niet voor mogelijk had gehouden. Ik doe zowaar aan deadliften en vind het nog leuk ook! Gekker moet het niet worden. Voorheen als ik naar de sportschool ging, beperkte ik me al snel tot roeien, lopen en fietsen, maar nu doe ik allerlei oefeningen waarmee ik al mijn spieren gebruik, zelfs spieren waarvan ik niet geweten heb dat ik die had (en daar heb ik dan flink spierpijn in)! Ontwikkelde ik de laatste jaren een stramme rechter duim die ik bijna niet meer kon buigen van ellende, nu is die weer net zo normaal en soepel als die van mijn linkerhand.

Ik hoop nog lang zo te kunnen sporten en dat mijn spieren minder stijf zullen zijn. Er zit helaas een component in dat naar artrose of een andere reumatische aandoening neigt, maar beweging is daar de enige remedie tegen.

 

 

Brandstichting eindigde het leven van mijn ouders

Wat er op 20 mei 2016 gebeurde, tekent de rest van mijn leven. In de nacht van 19 op 20 mei werd ik wakker gebeld door mijn zusje die zei dat ze voor het brandende huis van mijn ouders stond. Zij waren nog binnen en zaten als ratten in de val. Ik vermoedde direct dat het hier om brandstichting ging.

De avond van de 19de was juist zo heuglijk. Mijn ouders vierden met iemand van de woningbouw dat zij al vijftig jaar in hetzelfde huis woonden, samen met de buurvrouw die er net zolang woonde als zij. Hoe onwerkelijk was het dat de volgende dag heel het adres Gruttostraat 14 voor altijd tot het verleden behoorde. Net als mijn ouders, Bram Lampers en Lucia Lampers-Ducastel.

Vijftig jaar in hetzelfde huis

Vijftig jaar in hetzelfde huis, waar nog nooit brand geweest was. Wat zeg ik, in heel de wijk is nog nooit een dergelijke brand geweest. Een brand vrij kort ontstaan na twee aangestoken branden bij mijn op één na oudste broer thuis, waarvan er één bij de voordeur, net als bij mijn ouders. Het feit dat de gang van een huis op die locatie, niet spontaan vlam vat, midden in de nacht, als alle lichten in de huizen uit zijn en (bijna) iedereen op bed ligt in de straat, liet bij mij direct het vermoeden rijzen dat het brandstichting was.

Kun je het je voorstellen? Brandstichting bij twee bejaarde mensen van 84 jaar oud, midden in de nacht? Ze hadden geen schijn van kans, enerzijds omdat de brandhaard zich onder aan de trap bevond en het onmogelijk was langs de vlammen te geraken, anderzijds omdat er geen vluchtwegen waren op de eerste verdieping van hun doodgewone rijtjeshuis. Uit het raam springen was geen optie. Het feit dat de overburen de brand ontdekten, 112 belden en een reddingspoging ondernamen, heeft erger voorkomen.

Volop in het leven

Mijn vader was dol op filmen, hij had zelfs een eigen “bedrijfsnaam”: Lampie Films. Hij heeft uren en uren films gemaakt, die allemaal door de brand verzwolgen zijn.

Mijn moeder was kunstenares. Zij schreef gedichten, maakte poppen en schilderde de laatste jaren als de beste. Haar motto was: Laat het licht schijnen. Van de ongeveer tweehonderd poppen en waarschijnlijk net zoveel of meer schilderijen die zij maakte, is op wat schetsen na niets overgebleven.

Beiden stonden nog volop in het leven.

Echo uit het verleden

Toen ik dit jaar op vakantie ging en een handtas zocht om mee te nemen, vond ik er in één deze twee visitekaartjes terug, als een echo uit het verleden. Want zowel de personen als het adres zijn van de aarde weggevaagd.

 

 

De griep krijgt mij niet klein. Toch?

Ik zie mezelf daar nog zitten op woensdag, een beetje stoer grijnzend om mijn vriend die geveld was door een zware verkoudheid met koorts, in de volksmond griep genoemd. Aangestoken door hem had ik ook een nachtje koorts achter me liggen en meestal blijft het daar dan bij. Mannen zijn een stuk zieliger dan vrouwen, als ze ziek zijn, dat idee moest ik natuurlijk hoog houden. Mijn vriend praatte zijn moeder bij, die diep medelijden met ons had. Valt allemaal wel mee, pochte ik. Morgen is het over.

Daags erna was ik even buiten te vinden, want er was niets aan de hand. Daar had ik ook min of meer naartoe geleefd, want ik zou mijn dochter naar de fysiotherapeut brengen. Als ik iets beloof, wil ik me daar ook aan houden, of ik nu ziek ben of niet. Toch was ik stiekem opgelucht toen mijn afspraak op vrijdag met een van mijn auteurs niet door kon gaan.

Woensdagnacht was mijn vriend al gevlucht naar het bed van zijn zoon vanwege mijn gesnurk en donderdag deed hij dat al bij voorbaat. Ik had hem immers al twee nachten uit zijn slaap gehouden. Het voelde een beetje raar om apart te slapen, maar ik ging er nog altijd vanuit dat een beetje verkoudheid mij niet klein zou krijgen. Zelfs niet het hoesten zo af en toe, waar ik sterretjes door zag. Tijdens zo’n hoestbui rende ik steevast naar een wasbak, of ik nu beneden zat of al in bed lag, om af te komen van het dwarszittende slijm. Nee, mij krijg je niet klein, bleef ik koppig volhouden.

Tot vannacht.
Toen sliep ik weer in een waterbed, terwijl we dat ding al een halfjaar geleden omgeruild hebben voor een boxspring…
Om het uur werd ik wakker van het zweten. Beddengoed één keer verschoond, daarna maar een handdoek in bed gelegd waar ik me om het uur mee moest afdrogen.
Ik heb de meest bizarre dromen gehad en lag maar liefst tot twaalf uur op bed.
En nu nog steeds niet koortsvrij

Mijn vriend stelde voor om alleen boodschappen te gaan doen. Maar kom nou, dat is toch niet nodig, vond ik. Een beetje koorts houdt mij niet tegen, de supermarkt is vlakbij: even auto in en uit en binnen een uur weer thuis. Een uurtje later heb ik hem kleintjes aangekeken en gezegd dat het toch misschien beter was als hij alleen ging…

Goed, écht klein krijgt de griep me niet. Maar wel een stukje kleiner dan ik in gedachte had.