Rianne’s blog

Rianne’s blog

Een lezende schrijver, een schrijvende lezer

Brandstichting eindigde het leven van mijn ouders

30 juni 2017 | 1 reactie

Wat er op 20 mei 2016 gebeurde, tekent de rest van mijn leven. In de nacht van 19 op 20 mei werd ik wakker gebeld door mijn zusje die zei dat ze voor het brandende huis van mijn ouders stond. Zij waren nog binnen en zaten als ratten in de val. Ik vermoedde direct dat het hier om brandstichting ging.

De avond van de 19de was juist zo heuglijk. Mijn ouders vierden met iemand van de woningbouw dat zij al vijftig jaar in hetzelfde huis woonden, samen met de buurvrouw die er net zolang woonde als zij. Hoe onwerkelijk was het dat de volgende dag heel het adres Gruttostraat 14 voor altijd tot het verleden behoorde. Net als mijn ouders, Bram Lampers en Lucia Lampers-Ducastel.

Vijftig jaar in hetzelfde huis

Vijftig jaar in hetzelfde huis, waar nog nooit brand geweest was. Wat zeg ik, in heel de wijk is nog nooit een dergelijke brand geweest. Een brand vrij kort ontstaan na twee aangestoken branden bij mijn op één na oudste broer thuis, waarvan er één bij de voordeur, net als bij mijn ouders. Het feit dat de gang van een huis op die locatie, niet spontaan vlam vat, midden in de nacht, als alle lichten in de huizen uit zijn en (bijna) iedereen op bed ligt in de straat, liet bij mij direct het vermoeden rijzen dat het brandstichting was.

Kun je het je voorstellen? Brandstichting bij twee bejaarde mensen van 84 jaar oud, midden in de nacht? Ze hadden geen schijn van kans, enerzijds omdat de brandhaard zich onder aan de trap bevond en het onmogelijk was langs de vlammen te geraken, anderzijds omdat er geen vluchtwegen waren op de eerste verdieping van hun doodgewone rijtjeshuis. Uit het raam springen was geen optie. Het feit dat de overburen de brand ontdekten, 112 belden en een reddingspoging ondernamen, heeft erger voorkomen.

Volop in het leven

Mijn vader was dol op filmen, hij had zelfs een eigen “bedrijfsnaam”: Lampie Films. Hij heeft uren en uren films gemaakt, die allemaal door de brand verzwolgen zijn.

Mijn moeder was kunstenares. Zij schreef gedichten, maakte poppen en schilderde de laatste jaren als de beste. Haar motto was: Laat het licht schijnen. Van de ongeveer tweehonderd poppen en waarschijnlijk net zoveel of meer schilderijen die zij maakte, is op wat schetsen na niets overgebleven.

Beiden stonden nog volop in het leven.

Echo uit het verleden

Toen ik dit jaar op vakantie ging en een handtas zocht om mee te nemen, vond ik er in één deze twee visitekaartjes terug, als een echo uit het verleden. Want zowel de personen als het adres zijn van de aarde weggevaagd.

 

 

FacebooktwitterlinkedinmailFacebooktwitterlinkedinmail

Een persoon praat over “Brandstichting eindigde het leven van mijn ouders

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *