Rianne’s blog

Rianne’s blog

Een lezende schrijver, een schrijvende lezer

De griep krijgt mij niet klein. Toch?

30 januari 2016 | 2 reacties

Ik zie mezelf daar nog zitten op woensdag, een beetje stoer grijnzend om mijn vriend die geveld was door een zware verkoudheid met koorts, in de volksmond griep genoemd. Aangestoken door hem had ik ook een nachtje koorts achter me liggen en meestal blijft het daar dan bij. Mannen zijn een stuk zieliger dan vrouwen, als ze ziek zijn, dat idee moest ik natuurlijk hoog houden. Mijn vriend praatte zijn moeder bij, die diep medelijden met ons had. Valt allemaal wel mee, pochte ik. Morgen is het over.

Daags erna was ik even buiten te vinden, want er was niets aan de hand. Daar had ik ook min of meer naartoe geleefd, want ik zou mijn dochter naar de fysiotherapeut brengen. Als ik iets beloof, wil ik me daar ook aan houden, of ik nu ziek ben of niet. Toch was ik stiekem opgelucht toen mijn afspraak op vrijdag met een van mijn auteurs niet door kon gaan.

Woensdagnacht was mijn vriend al gevlucht naar het bed van zijn zoon vanwege mijn gesnurk en donderdag deed hij dat al bij voorbaat. Ik had hem immers al twee nachten uit zijn slaap gehouden. Het voelde een beetje raar om apart te slapen, maar ik ging er nog altijd vanuit dat een beetje verkoudheid mij niet klein zou krijgen. Zelfs niet het hoesten zo af en toe, waar ik sterretjes door zag. Tijdens zo’n hoestbui rende ik steevast naar een wasbak, of ik nu beneden zat of al in bed lag, om af te komen van het dwarszittende slijm. Nee, mij krijg je niet klein, bleef ik koppig volhouden.

Tot vannacht.
Toen sliep ik weer in een waterbed, terwijl we dat ding al een halfjaar geleden omgeruild hebben voor een boxspring…
Om het uur werd ik wakker van het zweten. Beddengoed één keer verschoond, daarna maar een handdoek in bed gelegd waar ik me om het uur mee moest afdrogen.
Ik heb de meest bizarre dromen gehad en lag maar liefst tot twaalf uur op bed.
En nu nog steeds niet koortsvrij

Mijn vriend stelde voor om alleen boodschappen te gaan doen. Maar kom nou, dat is toch niet nodig, vond ik. Een beetje koorts houdt mij niet tegen, de supermarkt is vlakbij: even auto in en uit en binnen een uur weer thuis. Een uurtje later heb ik hem kleintjes aangekeken en gezegd dat het toch misschien beter was als hij alleen ging…

Goed, écht klein krijgt de griep me niet. Maar wel een stukje kleiner dan ik in gedachte had.

FacebooktwitterlinkedinmailFacebooktwitterlinkedinmail

2 personen praten over “De griep krijgt mij niet klein. Toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *