Rianne's blog

Rianne's blog

Een lezende schrijver, een schrijvende lezer

Ik ben er nog!

Beetje rare titel voor dit stukje, maar het zegt alles: ik ben er nog! Hoewel schrijven er al enige tijd niet meer inzit, ben ik heel erg druk met van alles. Celtica Publishing begint meer en meer een naam te krijgen in de wereld van het fantastische genre. Inmiddels heb ik 35 titels in dat genre uitgebracht als papieren versie en bijna net zoveel als e-book. Momenteel werk ik aan 5 manuscripten die nog voor de zomervakantie van 2019 gaan verschijnen. CPR loopt achter, simpelweg omdat het me maar niet voldoende lukt om de doelgroep attent te maken op deze boeken. Toch zijn hier ook al 10 titels uitgekomen, in paperback en als e-book, en een 11de alleen als e-book. Er gaat nog een thriller van Rolf Österberg verschijnen voor de zomer en ik hoop steeds maar dat het boek van Marian Kramer ook nog dit jaar afkomt. We gaan het zien.

Wil je op de hoogte blijven van Celtica Publishing & CPR? Schrijf je dan in voor Celtica’s Magazine. Daarin komt van alles aan bod wat met boeken en lezen te maken heeft, en dan gaat het niet alleen om werk van mijn eigen auteurs.

En verder?

Verder heb ik me sinds de dood van mijn ouders vooral op mijn werk gestort. Het liefste zit ik gewoon binnen, aan mijn computer, en redigeer dat het een lieve lust is. Ik maak elke maand het magazine, regel van alles rondom de marketing en communicatie van mijn bedrijf en doe trouw mijn administratie. Zo af en toe kom ik buiten, ga naar evenementen en festivals om de boeken bij meer mensen onder de aandacht te brengen. En als een schrijver een boek uitbrengt en graag een presentatie geeft voor vrienden, bekenden en geïnteresseerden, dan ben ik steevast van de partij.

Dit alles begin ik meer en meer te voelen in mijn lijf. Ik zit te veel en te lang en dat terwijl ik vroeger graag ging wandelen of fietsen. Die fiets is bijna nog net zo nieuw als toen ik hem kocht… Daarom heb ik me vorig jaar augustus laten overhalen om personal training te gaan volgen. Mijn dochter Yolinda had met ingang van juni 2018 haar eigen bedrijf als personal trainer opgezet en als ik haar zag, dan voelde ik steevast bewondering voor haar gespierde, maar nog altijd vrouwelijke, lijf. Ik heb niet als doel om precies zo te worden, maar een beetje in die richting, dát lijkt me wel wat! Sindsdien probeer ik in elk geval twee keer per week aan sport te doen en als het werk het toelaat, wil ik ook daarbuiten meer bewegen.

De reis van mijn leven: naar Suriname

Wat ik ook nog wil delen, dat is dat ik – samen met Yolinda, mijn zusje Margaret en haar man Jan – een reis naar Suriname heb gemaakt om een deel van de as van mijn ouders uit te strooien. SBS6 heeft een mooie reportage gemaakt over wat er in 2016 met onze familie gebeurd is en Ilse van Wingerden en Irene Jansen van SBS6 waren erbij in Suriname. Geweldige dames, die er een integere, mooie film van hebben gemaakt. Het was bijzonder om de poppen van mijn moeder daar te zien. Twee in het museum en de rest in het depot, maar ik ben enorm dankbaar dat die bewaard zijn gebleven.

 

Rianne Lampers 22 januari 2019 Reageer Permalink

Brandstichting eindigde het leven van mijn ouders

Wat er op 20 mei 2016 gebeurde, tekent de rest van mijn leven. In de nacht van 19 op 20 mei werd ik wakker gebeld door mijn zusje die zei dat ze voor het brandende huis van mijn ouders stond. Zij waren nog binnen en zaten als ratten in de val. Ik vermoedde direct dat het hier om brandstichting ging.

De avond van de 19de was juist zo heuglijk. Mijn ouders vierden met iemand van de woningbouw dat zij al vijftig jaar in hetzelfde huis woonden, samen met de buurvrouw die er net zolang woonde als zij. Hoe onwerkelijk was het dat de volgende dag heel het adres Gruttostraat 14 voor altijd tot het verleden behoorde. Net als mijn ouders, Bram Lampers en Lucia Lampers-Ducastel.

Vijftig jaar in hetzelfde huis

Vijftig jaar in hetzelfde huis, waar nog nooit brand geweest was. Wat zeg ik, in heel de wijk is nog nooit een dergelijke brand geweest. Een brand vrij kort ontstaan na twee aangestoken branden bij mijn op één na oudste broer thuis, waarvan er één bij de voordeur, net als bij mijn ouders. Het feit dat de gang van een huis op die locatie, niet spontaan vlam vat, midden in de nacht, als alle lichten in de huizen uit zijn en (bijna) iedereen op bed ligt in de straat, liet bij mij direct het vermoeden rijzen dat het brandstichting was.

Kun je het je voorstellen? Brandstichting bij twee bejaarde mensen van 84 jaar oud, midden in de nacht? Ze hadden geen schijn van kans, enerzijds omdat de brandhaard zich onder aan de trap bevond en het onmogelijk was langs de vlammen te geraken, anderzijds omdat er geen vluchtwegen waren op de eerste verdieping van hun doodgewone rijtjeshuis. Uit het raam springen was geen optie. Het feit dat de overburen de brand ontdekten, 112 belden en een reddingspoging ondernamen, heeft erger voorkomen.

Volop in het leven

Mijn vader was dol op filmen, hij had zelfs een eigen “bedrijfsnaam”: Lampie Films. Hij heeft uren en uren films gemaakt, die allemaal door de brand verzwolgen zijn.

Mijn moeder was kunstenares. Zij schreef gedichten, maakte poppen en schilderde de laatste jaren als de beste. Haar motto was: Laat het licht schijnen. Van de ongeveer tweehonderd poppen en waarschijnlijk net zoveel of meer schilderijen die zij maakte, is op wat schetsen na niets overgebleven.

Beiden stonden nog volop in het leven.

Echo uit het verleden

Toen ik dit jaar op vakantie ging en een handtas zocht om mee te nemen, vond ik er in één deze twee visitekaartjes terug, als een echo uit het verleden. Want zowel de personen als het adres zijn van de aarde weggevaagd.

 

 

De griep krijgt mij niet klein. Toch?

Ik zie mezelf daar nog zitten op woensdag, een beetje stoer grijnzend om mijn vriend die geveld was door een zware verkoudheid met koorts, in de volksmond griep genoemd. Aangestoken door hem had ik ook een nachtje koorts achter me liggen en meestal blijft het daar dan bij. Mannen zijn een stuk zieliger dan vrouwen, als ze ziek zijn, dat idee moest ik natuurlijk hoog houden. Mijn vriend praatte zijn moeder bij, die diep medelijden met ons had. Valt allemaal wel mee, pochte ik. Morgen is het over.

Daags erna was ik even buiten te vinden, want er was niets aan de hand. Daar had ik ook min of meer naartoe geleefd, want ik zou mijn dochter naar de fysiotherapeut brengen. Als ik iets beloof, wil ik me daar ook aan houden, of ik nu ziek ben of niet. Toch was ik stiekem opgelucht toen mijn afspraak op vrijdag met een van mijn auteurs niet door kon gaan.

Woensdagnacht was mijn vriend al gevlucht naar het bed van zijn zoon vanwege mijn gesnurk en donderdag deed hij dat al bij voorbaat. Ik had hem immers al twee nachten uit zijn slaap gehouden. Het voelde een beetje raar om apart te slapen, maar ik ging er nog altijd vanuit dat een beetje verkoudheid mij niet klein zou krijgen. Zelfs niet het hoesten zo af en toe, waar ik sterretjes door zag. Tijdens zo’n hoestbui rende ik steevast naar een wasbak, of ik nu beneden zat of al in bed lag, om af te komen van het dwarszittende slijm. Nee, mij krijg je niet klein, bleef ik koppig volhouden.

Tot vannacht.
Toen sliep ik weer in een waterbed, terwijl we dat ding al een halfjaar geleden omgeruild hebben voor een boxspring…
Om het uur werd ik wakker van het zweten. Beddengoed één keer verschoond, daarna maar een handdoek in bed gelegd waar ik me om het uur mee moest afdrogen.
Ik heb de meest bizarre dromen gehad en lag maar liefst tot twaalf uur op bed.
En nu nog steeds niet koortsvrij

Mijn vriend stelde voor om alleen boodschappen te gaan doen. Maar kom nou, dat is toch niet nodig, vond ik. Een beetje koorts houdt mij niet tegen, de supermarkt is vlakbij: even auto in en uit en binnen een uur weer thuis. Een uurtje later heb ik hem kleintjes aangekeken en gezegd dat het toch misschien beter was als hij alleen ging…

Goed, écht klein krijgt de griep me niet. Maar wel een stukje kleiner dan ik in gedachte had.