Recensies - Thrillers
- Hardgekookt - Dimitri van Hove
- Nachtblauw - Nico de Braeckeleer
- Jachtmaan - Tisa Pescar
- Bannelingen uit Droomtijd - Ludo Noens
Hardgekookt - Dimitri van Hove
Free Musketeers
2008
ISBN: 9048402298
Categorie: thriller
Inspecteur Muyle en zijn collega Beeckman krijgen een zaak toegewezen die op het eerste gezicht niet veel om het lijf heeft en bovendien allesbehalve bestemd lijkt voor hun afdeling, Moordzaken. Wanneer de inspecteur echter ongeoorloofd zijn wapen gebruikt en geschorst wordt, blijkt er algauw - en al dan niet terecht - heel wat méér aan de hand, tot afrekeningen in het drugsmilieu aan toe.
Hardgekookt is hét tegengif voor al die brave politiethrillers in boeken en op televisie tegenwoordig. Grof en grappig tegelijk.
“I’m so bad, baby I don’t care” - dit citaat uit een nummer van Motörhead vormt de inleiding tot een bizarre en absurdistische politiethriller.
Hoofdinspecteur Muyle is niet ontevreden over zichzelf. Hem valt
niets te verwijten, want als het aan hem gelegen had, dan was zijn
vrouw nooit zo gruwelijk aan haar eind gekomen. Desondanks vindt
hij zich - na vijfentwintig jaar Moordzaken - gedegradeerd tot
inspecteur terug op het bureau, waar commissaris Vleesmuts hem een
‘moordzaak’ betreffende dertien zwarte katten in de
schoenen schuift. En dat terwijl zijn partner en vriendin Sophie
Beekman gekoppeld wordt aan inspecteur Valcke. Dit is Muyle’s
eer te na. Eigenhandig zorgen Sophie en hij ervoor dat de
kattenzaak uitmondt in een échte moordzaak. Helaas meent de
commissaris dat Muyle hierbij - voor de zoveelste keer - excessief
geweld gebruikt heeft. Muyle moet voor onbepaalde duur zijn wapen
inleveren. Hij wordt op non-actief gesteld en moet therapie volgen.
Vanaf dat moment raakt het verhaal in een stroomversnelling. Wat
zeg ik? Er breekt een ware waterval los aan absurde, keiharde en
hilarische gebeurtenissen, die elkaar in rap tempo opvolgen.
Hardgekookt is met vaart geschreven en zit vol met dialogen. Het is
geen verhaal voor tere zieltjes en moraalridders. De lezer moet
openstaan voor het absurdistische karakter en moet zich niet storen
aan het overmatige gebruik van schuttingtaal. Iedereen die daar
doorheen weet te prikken, ontdekt een verhaal dat goed in elkaar
steekt, dat tot de laatste bladzijde nieuwsgierig houdt en dat bij
tijd en wijle een flinke lachsalvo uitlokt.
Hilarisch vind ik het stuk waar de keiharde Muyle een aantal
dagen opgezadeld wordt met de zorg voor het kleine meisje Britney,
dat spontaan geadopteerd is door Sophie. Tijdens Muyle’s
speurtocht langs Sophies boekenkast, stuit hij op de Baantjerreeks.
Na de nodige krachttermen vraagt hij aan Britney: “Heeft mama
Sophie een papierversnipperaar? ... Of aanstekerbenzine?”.
Als er geen antwoord komt, flikkert hij de hele reeks over het
balkon en zet zich neer met Wiseguy van Nicolas Pileggi. Werkelijk
onovertroffen is het stukje waar Muyle Britney een lesje in echte
muziek geeft door de cd Let there be rock van AC/DC aan te zetten.
Ik denk dat Hardgekookt uniek is in zijn soort, zeker hier in de
Lage Landen. En ook al klinkt het afgezaagd, ik sluit me graag aan
bij de uitspraak van Jaap Boekestein die voor op het boek prijkt:
‘Ziek, heel ziek. Wanneer komt er meer?’
Waardering: 8
Nachtblauw - Nico de Braeckeleer
Uitgeverij Kramat
2008
ISBN: 9789075212914
Categorie: bovennatuurlijke thriller
Zes inwoners uit de gemeente Laarbeke krijgen te maken met onverklaarbare fenomenen. Kathleen heeft van de ene op de andere dag acrofobie; ze durft geen bruggen meer over. Haar echtgenoot Aaron wordt geteisterd door angstaanvallen als het onweert en hun anders zo rustige baby weent aanhoudend. Marinus, de nuchtere burgemeester van Laarbeke, verliest alle tijdsbesef en de grens tussen heden, verleden en toekomst vervaagt stilaan voor hem. De 81-jarige Arthur krijgt bezoek van zijn overleden echtgenote. Hoofdinspecteur Ceulemans onderzoekt de enigmatische verdwijningen van verscheidene inwoners en kloosterzuster Rita wordt geplaagd door visioenen die weleens de sleutel van het mysterie zouden kunnen zijn.
Gistermiddag ben ik aan het boek begonnen en - met de onderbreking van het warm eten - om tien voor één werd ik gedwongen om het weg te leggen. Een mens moet nu eenmaal slapen! Overigens was ik tot aan bladzijde 212 gekomen. Misschien dat dit al iets zegt over wat ik van het verhaal vond...?
Hoewel Nico heel wat karakters aan het woord laat in het verhaal, wordt het nergens verwarrend of moeilijk om te lezen. Hij sleept je moeiteloos de belevingswereld binnen van onder meer een kloosterzuster, een burgemeester, een politieagent en een bejaarde man. De karakters worden levensecht neergezet en zowel de dialogen als de situatieschetsen komen realistisch en natuurlijk over. De spanning weet hij op fantastische wijze op te bouwen en als je de schrijver voor je ziet als verteller, dan zie je mij als luisteraar ademloos aan zijn lippen hangen.
Zijn er dan geen minpunten? Jawel, maar die zijn te verwaarlozen in het geheel. Wat schoonheidsfoutjes, hier en daar wat herhalingen, maar nergens zodanig dat het me uit 'the flow' van het lezen kon halen.
Samenvattend is Nachtblauw voor mij een echte aanrader voor iedereen die van spannende verhalen met bovennatuurlijke elementen houdt!
Waardering: 8
Jachtmaan - Tisa Pescar
Uitgeverij Kramat
2008
ISBN: 9789075212945
Categorie: bovennatuurlijke thriller
Nadat ze jaren in het verre Australië heeft gewoond, keert Maire Marceau terug naar Frankrijk. Zij trekt in bij haar broer, de kunstenaar Pascal, die met vrienden een afgelegen huis in een uitgestrekt bos bewoont. Pascal en zijn huisgenoten, de feeërieke Eris, de erfheks Cat en de mysterieuze Radu, ontvangen haar met open armen. Toch wordt de onderhuidse spanning in het huis steeds tastbaarder. Al snel wordt Maire geconfronteerd met vreemde gebeurtenissen. Wat verbergen Pascal en zijn vrienden voor Maire? Waar verdwijnen zij regelmatig ‘s nachts naartoe? En wat hebben Radu’s afkomst en zijn zoektocht naar een eeuwenoud document met dit alles te maken?
Met ‘Jachtmaan’ neemt Tisa Pescar (1967, Rotterdam) haar lezers mee naar een wereld waar we hopelijk nooit in terechtkomen. Op ingenieuze wijze ontsluiert zij langzaam maar zeker het duistere geheim dat de hoofdrolspelers verborgen houden.
Onlangs heb ik met veel interesse Jachtmaan van Tisa Pescar gelezen. Tisa schrijft prettig leesbaar en weet heel goed sfeer en mooie beelden te schetsen. Het kostte me weinig moeite om me te verplaatsen naar de boerderij in Frankrijk, waar het grootste deel van het verhaal zich afspeelt.
Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende oogpunten. Eén van die sprekers is Maire, de hoofdpersoon. Deze persoon spreekt in de ik-vorm, terwijl de de anderen personages in de derde persoon aan het woord komen. Dat wekt niet zozeer verwarring, maar maakte wel dat ik af en toe het gevoel had: ‘O, nu weer omschakelen!’
De spanningsopbouw van het verhaal vond ik soms wat aan de trage kant, er had wat mij betreft wat meer actie in mogen zitten. Desondanks heeft het verhaal me geen moment verveeld, in tegendeel. Ik heb geen stukken overgeslagen in mijn jacht naar meer actie.
Het enige wat ik een beetje jammer vond, dat is dat op het eind alleen Maire nog aan het woord komt. Ik had de situatie graag ook nog even vanuit de anderen bekeken.
Mijn eindconclusie: ik heb een aantal bijzonder prettige uren doorgebracht met het lezen van dit boek. Het zal liefhebbers van bovennatuurlijke thrillers of wonderlijke vertellingen zeker niet teleurstellen.
Waardering: 7,5
Bannelingen uit Droomtijd - Ludo Noens
2008
ISBN: 9789081372305
Categorie: metafysische thriller
Het drong niet tot me door dat ik gaandeweg in de ban was
geraakt van een uitzonderlijke gemoedstoestand, tot ik bij
verrassing overweldigd werd door een lang vergeten en nu
glasheldere herinnering.
Ik was plots terug de zevenjarige knaap in
een ziekenhuisbed, treurend om het afgelopen bezoekuur. Met
betraande ogen doorbladerde ik het fraaie sprookjesboek dat ik van
moeder had gekregen: Hans en Grietje, Roodkapje, De Schone
Slaapster, Repelsteeltje, droomachtige kleurplaten vol cryptische
betekenis, met barokke zwier getekend.
Zo dwingend sprongen die
verontrustende platen me opnieuw voor de geest, dat het leek alsof
ik in dat kameleontisch universum van verwondering en terreur de
archaïsche sleutel kon vinden die met Rons aberraties in
verband stond...
En weer die gewaarwording: er is iets niet in de
haak in deze kamer. Op het-zelfde ogenblik trof het mij dat het
nachtkastje inderdaad letterlijk scheef stond. En merkwaardig: bij
nader inzien bleken de linkerpoten niet korter, maar kleiner. En
ook met Rons bed, viel mij nu op, zat er iets fout: geen normale
rechthoekige vorm, maar het hoofdeind iets smaller dan het
voeteneind. En kijk nu, waarom had ik dat niet eerder opgemerkt?
Het bezwete hoofdkussen lag half onder de verfomfaaide dekens, maar
je kon moeilijk naast de ver-bleekte bloedvlek erop
kijken...
De jonge would-be hippie Mars komt allengs op het spoor van het verontrustende geheim van zijn excentrieke vriend Ron, een andersdenkende in meer dan één opzicht...
Een metafysische thriller die teruggrijpt naar de non-conformistische sfeer van de jaren zestig van de vorige eeuw.
Ludo Noens is freelance journalist, auteur van novellen, verhalen, non-fiction en essay's (bij Elmar, Hadewijch, Pandora en Bres). Hij is ook uitgever van het eigenwillige kwartaalblad Portulaan.
Voor het Nederlandse tijdschrift Bres leverde hij tientallen bijdragen over paranormale en fantastische fenomenen.
Ludo Noens schrijfstijl sleurde me meteen het verhaal in. De manier waarop hij de situaties en omgeving schetst, maakt het verhaal en de karakters levensecht. Ik heb een zwak voor de jaren zestig en het lezen van dit boekje geeft mij het gevoel alsof ik er rondwandel. De manier waarop hij zinnen opbouwt en afwisselt (niet constant lange zinnen, waar hij duidelijk wel een voorliefde voor heeft) bevalt me heel goed. Ludo Noens is een ware meester in het maken van lange zinnen, die allemaal zo goed lopen, dat ze een perfecte melodie vormen: klasse!
Het verhaal is secuur opgebouwd en nergens voorspelbaar. Dat maakt dat ik het moeilijk vond om het weg te leggen. Bovendien is de informatie die erin staat uitermate interessant; ze maakt me nieuwsgierig en spoort me aan om nog meer over de materie te weten te komen.
Slechts twee kritiekpuntjes komen in me op.
Als ik het verhaal
in drie delen opdeel, dan valt me op dat de schrijver zich in het
laatste stuk laat meeslepen door zijn gedrevenheid. Dit uit zich in
veel dialoog met veel informatie en weinig invulling van de
omgeving en hoe de personen daarin staan.
Het andere kritiekpuntje
is dat de personen allemaal wel erg en gedetailleerd op de hoogte
zijn van een aantal zaken. Vooral bij hoofdpersoon Mars, die niet
helemaal in het 'wereldje’ dat in het verhaal geschetst wordt
verkeert vóór de dood van Ron, komt dat een beetje
vreemd over.
Desondanks, als lezers zich net zo laten intrigeren door het verhaal als ik, dan lezen zij daar gewoon overheen. Zeker een aanrader dus!
http://home.scarlet.be/ludo.noens/
Waardering: 8,5
