Recensies - Fantasy/SF/Horror
- De dood van de magiër - Jaap Boekestein
- Bron - Rik Raven
- Anders - Mel Hartman
- De tovenaar - Clement Roorda
- Leerling tovenaar vader & zoon - Thomas Olde Heuvelt
- De fantasiejagers - Mel Hartman
- De Gevangene van het Licht - Fiona Ambrosius
- Het lotsoffer - Jochem de Jong
- Dievenspoor - Arianne van der Bent
De dood van de magiër - Jaap Boekestein
Uitgeverij Books of
Fantasy
2010
ISBN: 9789460860102
Categorie: fantasy
Haar zusje Mayl stak zichzelf net in brand voor een groep kamelendrijvers toen Asca De Maan en de Haan binnenliep. De vlammen speelden over Mayls ingevette armen terwijl ze steeds sneller rondwentelde op het opzwepende tromgeroffel en handgeklap. Met haar opgestoken gouden haar en roodgele kostuum leek ze op een enorme dansende vlam.
De Keizersstad Kadhal is een metropool vol magiërs, schurken, geheimen en avonturiers. Halfzusjes Asca, Mayl en Cyrel proberen als danseres hun hoofd boven water te houden, iets wat alles behalve eenvoudig is, zeker niet met een enorme schuld bij een onderwereldbaas en de attenties van een duivelse tovenaar. Kunnen ze met hun moed en slimheid het gevaar afwenden?
Zoals Jaap Boekestein zelf zegt op de achterflap van zijn boek, is een verhaal een avontuur dat moet verrassen en verrukken. Er moeten het liefst ook nog eens interessante personages in voorkomen. Uiteraard ben ik het hier helemaal mee eens en na het lezen van het boek kan ik met een gerust hart vaststellen dat Jaap hier prima in geslaagd is.
In dit eerste deel van de kronieken maakt de lezer kennis met een keur aan interessante personages. De binnenkomer is Vial de Vlugge, ook wel Vial Twintigvinger genoemd, een schelm van de bovenste plank. Met zijn introductie op de eerste pagina wordt de - soms ronduit satirische - toon van het verhaal gezet. Als tovenaar Dargus hem in een kroeg komt opzoeken neemt direct de actie een aanvang. De tovenaar wil dat Vial zijn beschermeling, een jongen genaamd Doran, naar Tragiland brengt. De exacte reden hiervoor blijft voor de lezer duister, maar dat het belangrijk is, wordt al snel duidelijk. Of Vial nu wil of niet, hij moet gaan.
Na het buitengewoon intrigerende eerste hoofdstuk worden er nieuwe
karakters geïntroduceerd: kapitein Maezelan en luitenant Silfonen en
later de drie dochters van Vial: Asca, Mayl en Cyrel. Het lukt Jaap om
ieder personage een geheel eigen gezicht te geven. Soms grappig, dan weer
serieus, en ieder met zijn of haar eigen eigenaardigheden. Hier is Jaap
echt een meester in.
Wat hij ook meesterlijk kan, is een andere wereld dan de onze scheppen.
Een wereld met raakvlakken, maar vooral met een geheel eigen couleur
locale. Hij zet de stad Kadhal en alle andere gebieden die in het verhaal
voorkomen bijzonder intrigerend neer. Lees het, sluit je ogen, en je bent
er.
Is er dan niets mis met “De dood van de magiër”, hoor ik mezelf vragen. Ach, wat heet mis... Wat voor mij ogenschijnlijk leek te ontbreken zo nu en dan, was de samenhang. Het lijken allemaal op zichzelf staande verhalen. En dat zijn ze ook, tot je als lezer de verbanden gaat zien. Maar voor je die gaat zien, duurt soms wat lang. Zo zat er ook een wending in het verhaal die me tijdelijk op het verkeerde been zette. Dat gaf me korte tijd te denken, maar kreeg gelukkig toch de juiste draai. Buiten die puntjes en hier een daar een tekstueel slordigheidje kan ik zeggen dat ik enorm van het verhaal heb genoten. Het wordt geen moment saai.
“De dood van de magiër” is deel één van een reeks en het einde is erg open. Er is nog zoveel onduidelijk, dat ik het gevoel heb pas het voorgerecht te hebben gehad. Ik zit nog lang niet vol en verlang absoluut naar meer. Gelukkig heb ik deel twee al in huis!
Waardering: 8
Bron - Rik Raven
Uitgeverij
Books of Fantasy
2011
ISBN: 978-94-608-6023-2
Categorie: horror
“Gaël voelde zijn maag samentrekken. Hij was compleet machteloos. Hij zwaaide maar wat met zijn revolver, bij gebrek aan een doelwit. Niet veel later kon hij zien hoe Kanters hals als vanzelf openscheurde waarna de Fret levenloos bleef liggen. Zijn levenswater druppelde als ingedikte kruidenlikeur langs de gerafelde huid van zijn nek. Er bleef echter een haperende ademhaling zichtbaar door de belletjes bloed in zijn mondhoeken.”
Rolf Dorint leek het te hebben gemaakt. Hij is getrouwd met de vrouw van zijn leven én hij heeft de baan van zijn leven: schrijver. Een leven, zo op rolletjes, kan alleen maar ellende brengen... Want wat doe je als de inspiratie opraakt? Wanneer zijn ‘bron van verhalen’ opdroogt en de fantasie het laat afweten, brokkelt Rolfs mooie leventje af. Of toch niet? Want was daar niet een vonk van een nieuw idee? Een mystiek verhaal, zo mooi dat het zichzelf lijkt te schrijven?
Terwijl het leven om hem heen instort, bouwt de auteur, samen met buurjongen Luuk, aan een nieuw verhaal dat steeds diepere sporen in het echte leven nalaat. Maar wat een zegen leek, blijkt een vloek. Er is iets gruwelijk mis...
Enthousiast heb ik ‘Bron’ aangeschaft. Eindelijk een horrorroman van eigen bodem, was mijn gedachte, en ik ging er eens goed voor zitten. Ik moet bekennen dat het eerste hoofdstuk me niet meteen greep. Sterker nog, ik moest even doorbijten om in het verhaal te komen. Dat kwam voornamelijk door de korte, onvolledige zinnen en ik hoopte stilletjes dat de schrijver dit niet door het hele verhaal zou doen. In dat geval had ik het boek waarschijnlijk terzijde gelegd. Gelukkig bleek dit niet het geval te zijn en zodra de wereld van Baxan Kanter zijn intrede deed, was daar de klik. Dit kon best eens een interessant verhaal worden!
Mijn complimenten aan de schrijver voor de manier waarop zij de gewone wereld afwisselt met de wereld van Baxan Kanter, Fret van de koning. Wat een Fret precies is, wordt niet volledig uitgelegd. Het is een cowboyachtige ordehandhaver die in naam van de koning van Masseras al eeuwenlang dood en verderf zaait. Masseras zou je een soort parallelle wereld kunnen noemen en wat daar gebeurt heeft effect op onze wereld. Schrijver Rolf Dorint is een rokkenjager en een drankorgel. Het lukt hem maar niet om een goede opvolger voor zijn enige bestseller te produceren, tot hij begint aan het verhaal over Kanter. Maar is het wel een verhaal? Het lijkt zichzelf te schrijven en zorgt ervoor dat Rolf steeds verder afglijdt. Als buurjongen Luuk mee gaat schrijven - als je het zo al kunt noemen - raakt het verhaal in een stroomversnelling.
‘Bron’ is een goed verhaal, dat me heeft weten te boeien en dat aan me trok op de momenten dat ik geen tijd had om verder te lezen. Zonder te verzanden in details weet Rik een bijzondere wereld neer te zetten, die wel iets wegheeft van het Wilde Westen, maar dit zeker niet is. Hoewel de hoofdpersonen verre van aimabel zijn, op Luuk na misschien, ontwikkelde ik als lezer toch gevoel voor hen. Wat ik vooral heb geleerd van de personen, is het feit dat omstandigheden mensen (en andere creaturen) vormen.
Wat ik jammer vind, is de redactie; die had beter gekund. En wat mij betreft had er ook iets meer aandacht aan het slot besteed mogen worden. Pluspunten vind ik het verhaal op zich en de manier waarop Rik het vertelt. Ook de cover vind ik er tof uitzien, goed passend bij het boek. Alles bij elkaar een interessant, bij tijd en wijle lekker luguber verhaal voor liefhebbers van horror en dark fantasy.
Waardering: 7
Anders - Mel Hartman
Uitgeverij Kramat
2010
ISBN: 9789079552306
Categorie: urban fantasy
Manon Maxim is een anderssoort. Anderssoorten leven al duizenden jaren onopgemerkt onder de mensen en doen er alles aan om hun talenten verborgen te houden. Misbruikt een anderssoort zijn gaven, dan wordt Manon ingezet om daar iets aan te doen. Haar leven is daardoor een onvoorspelbare aaneenschakeling van speurwerk, passie en gevaar. Wanneer een meedogenloze figuur uit het verre verleden opduikt om Manon en de anderssoorten van wie ze houdt het leven zuur te maken, tast ze volledig in het duister. Bijgestaan door haar schatrijke adoptievader, Jabar, en enkele vrienden gaat Manon op onderzoek uit. Hoe dieper zij graaft, hoe verder zij verstrikt raakt in een netwerk van intriges en terreur. Als Manon ten slotte beseft waar ze in terechtgekomen is, lijkt ontsnappen niet langer mogelijk...
Ik had me voorgenomen om in mijn vakantie drie boeken te lezen. Na ‘De tovenaar’ van Clement Roorda was ‘Anders’ van Mel Hartman aan de beurt. Mel heeft een bijzonder vlotte pen en daar houd ik wel van. Hoewel vlot geschreven, heb ik met de serie over de Fantasiejagers wat minder affiniteit, dus vond ik het fijn een geheel andere roman van haar hand te kunnen lezen.
De vlotte pen was inderdaad aanwezig: ik heb ‘Anders’ binnen twee dagen verslonden. Het leest als een thriller met fantastische elementen, wat mij betreft een prima combinatie. Ik vond het verhaal goed, maar ook al leren we Manon Maxim en haar naasten kennen, de personen buiten Manon zelf blijven oppervlakkig en soms zelfs vaag. Mogelijk dat die vaagheid in een vervolg uiteindelijk verdwijnt. Daar tegenover staan de actie en de leuke beschrijvingen van de verschillende anderssoorten en hun gaven die er volop kleur aan geven.
Ik kwam in het verhaal een klein aantal missers tegen, dat vond ik jammer. Desondanks heb ik het graag gelezen. Liefhebbers van snelle verhalen waarin thrillerachtige actie gemixt wordt met fantasy, zullen zich zeker vermaken met ‘Anders’.
Waardering: 7
De tovenaar - Clement Roorda
Uitgeverij Anthune
2005/2008
ISBN: 9789080955912
Categorie: fantasy
De tovenaar is het verhaal van Bodo, een boerenzoon, gelukkig
tot het noodlot hem treft. Zijn toekomst stort in wanneer zijn
bruid vermoord wordt door Naïr. Bodo gaat zwerven en komt
uiteindelijk onder de hoede van Erduban, één van de
legendarische tovenaars. Tovenaars die onder en boven de wet staan,
boodschappers van de goden, maar menselijk als ieder ander. Met hem
raakt Bodo betrokken bij het verzet tegen Naïr en wordt hij
uitgezonden om medestanders in de strijd tegen Naïr te
zoeken.
Bodo slaagt er in om die bondgenoten te vinden, waarna de strijd
tussen kwaad en goed pas echt begint. Maar wat is kwaad en wat is
goed en is de prijs voor het zoeken naar een antwoord op die vraag
niet te hoog? Door het verhaal verweven is de liefdesgeschiedenis
van Bodo en Marinde, prinses van Ustahshi, hoopgevend en tragisch
tegelijkertijd.
Vakantie is een prima tijd om boeken te lezen. Al enige tijd geleden was ik in ‘De tovenaar’ begonnen, maar het lezen schoot niet op. Het is geen boek dat ik in één adem uit kon, of wilde, lezen. De boodschap in het verhaal zet aan tot nadenken. Zelfs nadat ik het meerdere weken niet ter hand genomen had, zat de essentie nog steeds in mijn hoofd en dat vind ik een goed teken. Clement heeft een mooie wereld geschapen, met een geheel eigen geschiedenis. Wel mis ik een beetje de eigenheid van deze wereld. De tovenaars in dit verhaal bedrijven niet echt magie, maar de goden zijn levensecht.
De minpunten in het verhaal hebben voornamelijk met de
schrijfstijl te maken. Het oogpunt van waaruit Clement het verhaal
vertelt, is niet altijd even duidelijk. Soms is het niet een speler
in het verhaal, maar een alwetende verteller. Zo kijk ik de ene
keer vanuit Bodo en dan beschouw ik Bodo. Dat vind ik verwarrend.
Het perspectief van de persoon Naïr leidt telkens een
hoofdstuk in. Soms zijn die inleidingen kort en voegen ze in mijn
optiek weinig toe aan het verhaal. Wat mij betreft had aan die
stukken meer aandacht besteed mogen worden. Verder moet ik - zonder
in details te treden - zeggen dat ik meer verwacht had van het
laatste hoofdstuk.
En tot slot heb ik me gestoord aan de fouten in de tekst. Een
betere redactie zou dit boek zeker naar een hoger plan getild
hebben.
‘De tovenaar’ is een zeker geen slecht boek.
Liefhebbers van fantasy zonder de fantastische elementen komen
volop aan hun trekken. Buiten de goden komen er geen bijzondere
wezens voor in het verhaal, toch voelt het absoluut aan als
fantasy.
Zoals gezegd, heeft het verhaal mij aangezet tot nadenken over de
strijd tussen goed en kwaad. Het zal zeker nog lang in mijn
geheugen blijven rondzingen.
Waardering: 7-
Leerling tovenaar vader & zoon - Thomas Olde Heuvelt
Uitgeverij
Luitingh
2008
ISBN 9789024528189
Categorie: horror
Ooit sloeg de nabijheid van de dood een gat in het leven van de jonge Travis Lauper. Een zonderlinge vreemdeling die Travis bij toeval op het strand ontmoette, leerde hem evenwel de dood te aanvaarden en maakte van hem een gevierd surfkampioen.
Nu, twintig jaar later, ziet Travis opnieuw zijn einde naderen. Pas dan beseft hij indertijd bestolen te zijn – in een pact met de spreekwoordelijke duivel – van iets wezenlijks, waardoor zijn lotsbestemming voorgoed veranderde.
Leerling tovenaar vader & zoon van Thomas Olde Heuvelt is absoluut een apart boek, met een allesbehalve doorsnee thema. De kern van het verhaal vind ik zelfs subliem: de tovenaar, een man met een triest verleden en een bitter heden, heeft in zekere zin de dood overwonnen. Hij heeft een band met hoofdpersoon Travis, en die zorgt voor het nodige vuurwerk.
Als een rode draad loopt door het verhaal de ziekte van Sharon,
de vrouw van Travis. Vooral de manier waarop Thomas haar innerlijke
strijd beschrijft en haar afscheid van het leven, is bij tijd en
wijle indringend.
Qua stijl zet Thomas iets heel moois neer. Tussen
de vele beschrijvingen die hij geeft, zitten echte juweeltjes!
Toch heb ik het boek ook met ‘mixed feelings’ gelezen. Mensen en boeken in hokjes stoppen, vind ik geen goed idee, dus vind ik dat literaire horror/fantasy moet kunnen. Dat neemt echter niet weg dat ik me gedurende een groot deel van het boek heb zitten afvragen wat voor verhaal ik nu aan het lezen was.
In het begin wordt kort de tovenaar geïntroduceerd, hetgeen
wat beloofd op fantasy-/horrorvlak. Daarna echter, verandert het
verhaal in een literaire roman, vol van bespiegelingen en drama.
Dat vind ik jammer. Het duurt voor mij te lang voordat er weer
volop sprake is van fantasy/horror.
Tot slot zijn er een paar
passages die ik erg ver gezocht vind, en dan heb ik het niet over
de fantasy-/horrordelen. Die vind ik juist grotendeels bijzonder
aantrekkelijk en goed beschreven.
Ik heb dus het meeste genoten van de delen van het boek waar Thomas buiten de ons bekende wereld stapt en uitstapjes maakt naar fantasy en horror. Ik hoop werkelijk meer verhalen van hem te zullen lezen, maar dan wel met méér van die fantastische kronkels erin!
Waardering: 7-
De fantasiejagers - Mel Hartman
Uitgeverij
Kramat
2007
ISBN: 9789075212761
Categorie: fantasy
De wereld staat sedert de komst van 'het Portaal' in rep en roer. De ontdekking van een nieuwe dimensie, Emowereld, brengt met zich mee dat de droomwereld niet langer alleen in onze slaap en in ons eigen hoofd bestaat, maar een reële wereld blijkt te zijn met echt bestaande mensen. En niet alleen mensen bevolken die nieuw ontdekte dimensie, maar ook allerlei levensvormen die we voordien enkel kenden als mythische, folkloristische en niet echt bestaande wezens. Wanneer deze wezens, ondanks het strenge verbod ter zake, toch af en toe ontsnappen naar onze wereld, worden er maatregelen genomen. En zo komt een geheel nieuwe soort veiligheidsdienst tot leven: de fantasievangers. De kennismaking tussen beide werelden loopt niet van een leien dakje. Een verschrikkelijk geheim leidt tot onomkeerbare en desastreuze gevolgen. Het lijkt erop dat zelfs de fantasievangers deze ramp niet kunnen voorkomen…
Met Mel Hartman heb ik een boekenruil gedaan: zij kreeg mijn horrorroman Het duistere pact, ik kreeg haar boek De fantasiejagers, een fantasyroman in handzaam formaat, met een aansprekende cover. Ik ontdekte dat Mel Hartman over een vlotte pen, een ruime woordenschat en een grote fantasie beschikt.
De fantasiejagers speelt zich af in een toekomst waarin onze droomwereld geen fantasie is, maar werkelijkheid. In Emowereld, zoals de droomwereld genoemd wordt, leven alle wezens die ooit bedacht zijn. Ratiowereld is de wereld van de ‘gewone’ mensen en tussen deze werelden fungeert ‘het Portaal’ als doorgang.
Kate is de hoofdrolspeelster, de persoon met wie de lezer zich het meest zal identificeren omdat het verhaal in de ik-persoon is geschreven. Kate heeft het bloed van elfen, vampiers en mensen door haar aderen stromen en dat maakt haar dan ook speciaal. Als enig emomens maakt zij deel uit van de groep fantasiejagers, die ervoor moeten zorgen dat de wezens uit Emowereld zich niet in de Ratiowereld begeven. Dat zorgt alleen maar voor onrust bij de ratiomensen.
Tijdens het lezen van De fantasiejagers rol je van de ene bijzondere scène naar de andere. Zoals gezegd wordt het verhaal vlot verteld en weet Mel Hartman de beide werelden duidelijk neer te zetten. Het verhaal is alles behalve een doorsnee fantasy!
Nu heeft elk boek zijn plus- en minpunten. Voor mij zitten er iets teveel seksueel getinte passages in en mis ik een beetje diepgang. Hoewel Kate van alles meemaakt en we het hele verhaal door haar ogen zien, voel ik me niet echt verweven met haar. Misschien komt dat omdat het verhaal soms iets te snel gaat en Kate nogal wat moet uitleggen. Wat overigens wel nodig is om het voor ons lezers begrijpelijk te houden.
Al met al vind ik De fantasiejagers een verfrissend verhaal, met een geheel nieuwe kijk op dromen. Ik begrijp dat dit het eerste deel van een reeks is en het nodigt zeker uit om uit te kijken naar het vervolg.
Waardering: 7
De Gevangene van het Licht - Fiona Ambrosius
Free
Musketeers
2007
ISBN: 978-90-8539-544-7
Categorie: fantasy
De Gevangene van het Licht speelt zich af in een postapocalyptische wereld die geregeerd wordt vanuit Stad, het laatste bastion van de Oude Tijden. De erfgenaam van het rijk is gestorven en de Grootvorstin roept haar bloedverwanten naar de Zwarte Toren om een eeuwenoud ritueel ten uitvoer te brengen. Jonkvrouw Elideianna is één van hen, maar de jonge vrouw heeft zo haar eigen redenen om de Toren te betreden. Voor ze het goed en wel beseft, wordt ze echter meegesleurd in een meedogenloos spel van verraad, bedrog en moord...
Fiona Ambrosius, die in het gewone leven Evi Verhasselt heet, heeft een grenzeloze fantasie. Haar beschrijvingen van karakters en omgeving zijn natuurlijk en voelen echt. Ze zorgt ervoor dat je je waant in een wereld die hemelsbreed verschilt van die wij kennen. De strijd tussen goed en kwaad in die wereld is hevig, gruwelijk en onvoorspelbaar.
De Gevangene van het Licht leest in één zucht uit.
Dat is meteen één van de twee minpunten die ik kan
vermelden. Het verhaal is veel te kort! Het laat bijna dorstig
verlangen naar meer. Wat ik gelezen heb, is voldoende om mijn
fantasie te prikkelen, maar laat me achter met een buitengewoon
onbevredigd gevoel en de prangende vraag: en toen...?
Het tweede
minpunt is het gebrek aan redactie. Hoewel Fiona blijk geeft van
een prima taalgevoel en stijl, staan er teveel foutjes in de tekst
voor het mooie. Een beetje redacteur zou die er allemaal uitgehaald
hebben.
Maar laat ik dit minpuntje meteen omdraaien naar iets positiefs. Fiona, dit verhaal is absoluut de moeite waard en kan moeiteloos fungeren als een inleiding tot een uitgebreider verhaal. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er ergens een ‘echte’ uitgever moet zijn die de potentie hiervan inziet. Dan kan een echte redacteur meteen de foutjes eruit halen!
Op de achterflaptekst staat ook nog iets over de schrijfster
zelf.
Fiona Ambrosius (Antwerpen, 1977) ontwikkelde al vroeg
een voorliefde voor alles wat met boeken te maken heeft. Het was
dan ook vanzelfsprekend dat ze uiteindelijk begon met het schrijven
van haar eigen verhalen. Naast haar job als onthaalsecretaresse op
en dienst spoedopname werkt Fiona fulltime aan haar
schrijversdroom.
Waardering: 7,5
Het lotsoffer - Jochem de Jong
Uitgeverij De Tolbrug
2007
ISBN: 978-90-90-22244-8
Categorie: fantasy
HET LOTSOFFER is de eerste vertelling over het Aardrijk. In deze mythische wereld weigert de mens zich te onderwerpen aan de Goden, maar twist doet hen uiteenvallen. Temidden van eeuwenoude landschappen worden veldslagen beslecht en wordt de mens gedwongen om zijn diepste angsten te overwinnen. Want hun onderlinge strijd biedt geen verlossing. Wie durft openlijk de wapens te heffen tegen de Goden? Een vertelling over liefde, dood en voorbestemming.
Ooit was er niets dan donkerte, althans voor het sterfelijk oog, want de Ether, na een infiniteit van statische rust, roerde zich. Men zegt dat er een enorme buldering klonk, zoals een slag op de grootste der Huinse gongs, maar er was niemand om deze te horen. Op dat moment verscheen er een felle glinstering aan de hemel, een schijnsel dat zich uitbreidde en de aarde in een warme ochtendschemering hulde. En het was op deze ochtend dat zij ontwaakten: de zeven Goden. Zeven pure zielen met allen de kracht om de aarde te vormen, een harmonie van organismen te scheppen en deze te bezielen. Maar een wrede vloek verbond hen: Een God voor een God en het Evenwicht zal behouden blijven.
Tijdens het Keltische festival in Leiden in het najaar van 2008, kreeg ik de historisch getinte fantasyroman Het lotsoffer van Jochem de Jong. Het duurde even voor ik eraan kon beginnen, maar al snel raakte ik geboeid en las het verhaal met veel plezier.
Het verhaal kent twee hoofdpersonen: Jorg Ildrum (geschreven in
de ik-persoon) en Arahn Fionas.
Jorg Ildrum is een sterke, jonge krijger, die bij het volk hoort
dat verstoten is uit de stad. Het leven op vlakten is primitief en
doet prehistorisch aan. Jorg heeft de gave van het tweede gezicht
en hij ontwikkelt een bijzondere band met Mergh, god der
strijd.
Arahn Fionas is een waterstedeling. Hij woont in de stad Irulhar en
is dienaar in de leer van Therias, god der schepping. Hoewel hij in
de leer is om priester te worden, heeft hij toch betrekkingen met
een meisje: Amber. Zij is de liefde van zijn leven en voor haar
heeft hij werkelijk alles over.
De strijd tussen de waterstedelingen en het verstoten volk, dat als
een rode draad door het verhaal loopt, vindt zijn grondslag in de
afzwering van Therias als de ware god der schepping door de
verstotenen. Het verhaal van de goden wordt gedoseerd verteld.
Steeds wordt er een nieuw tipje van de sluier opgelicht.
De levens van Jorg en Arahn hebben met elkaar te maken, maar hoe
dit precies zit, wordt pas tegen het einde van het boek duidelijk.
Tot die tijd is het steeds schakelen tussen de twee levens en
zoeken naar aanknopingspunten.
In het begin van het boek probeerde ik parallellen te trekken met de geschiedenis van de mens en de aarde. Dat heb ik echter al snel losgelaten. Jochem de Jong schept namelijk een geheel nieuwe wereld, met een compleet eigen mythologie. Hij doet dit op natuurlijke wijze, zonder gedwongen over te komen. Wel is het voor de lezer dus even puzzelen of hij zijn fantasie de vrije loop moet laten, of - zoals ik deed - toch naarstig moet zoeken naar gelijkenissen met onze eigen geschiedenis. Als je eenmaal in het verhaal zit, gaat het als vanzelf.
Jochems schrijfstijl is soms wat gedragen. Veel tussenzinnen en het gebruik van moeilijke woorden laten mij zeggen dat dit geen ‘fantasy voor beginners’ is. Daar is echter niets mis mee. Ik moest er even in komen, maar eenmaal op dreef hield het me scherp en geïnteresseerd. Af en toe heb ik een woord in het woordenboek moeten opzoeken. Als je dat - net als ik - als verrijking ziet, zul je er geen problemen mee hebben.
Het lotsoffer is het begin van het Aardrijk epos. De volgende twee delen, De zieltoging en Anira en de Huinen zijn al klaar. Ik ben benieuwd naar de rest van deze mythologische geschiedenis en zal de volgende twee delen snel bestellen.
De volgende beschrijving van zijn boek Het lotsoffer geeft Jochem de Jong op zijn eigen website: http://www.jochemdejong.nl/jochem/boeken.htm
Waardering: 7,5
Dievenspoor - Arianne van der Bent
Free Musketeers
2006
ISBN: 978-90-8539-825-7
Categorie: fantasy
Op Magerra woedt al jaren een burgeroorlog om de macht van
het koninkrijk. Niandra, een meisje uit een Dievendorp met het
uiterlijk van een Schutter, is het gewend gewantrouwd te worden.
Als echter een man vermoord wordt en de schuld in haar schoenen
geschoven wordt, vlucht ze in het holst van de nacht met haar
nichtje, Sillin en een bevriende Haeler, Andu, richting de
hoofdstad. Niandra is namelijk een van de weinigen die weet dat de
koning in gevaar is en die boodschap wil ze koste wat het kost
persoonlijk aan hem overbrengen.
Dievenspoor is een fantasy-verhaal
vol actie, haat en gevaar, maar ook vol vriendschap. Vasthouden aan
wat je als normaal beschouwt, hoeft helemaal niet zo
vanzelfsprekend te zijn...
Met een voldane glimlach heb ik Dievenspoor dichtgeslagen, een fantasyverhaal van Arianne van der Bent, uitgegeven via Free Musketeers. Ondanks het feit dat ik het boek niet heb kunnen lezen zonder potlood in mijn hand, heb ik van het verhaal genoten.
De wereld die Arianne geschapen heeft, compleet met volkeren en
geschiedenis, komt levensecht op me over. Ze weet realistische
beelden te scheppen en zet de personen goed neer. Het kost haar
weinig moeite om de lezer affectie te laten voelen voor de goeden
en afkeer van de kwaden, maar tegelijkertijd maakt ze bijna niemand
puur goed of slecht, net zoals het in werkelijkheid is.
Het verhaal
zit gedegen in elkaar en kent spannende momenten en momenten van
bezinning. De verhaallijn is goed en op het eind weet Arianne zelfs
nog wat toe te voegen dat de lezer kan laten verlangen naar een
vervolg.
Arianne moet nog veel leren, maar ze kan zeker schrijven. Haar
fantasie lijkt grenzeloos en het enthousiasme spat van het verhaal
af.
Toch heb ik heel wat keren mijn potlood moeten gebruiken en
toen ik het boek dichtsloeg, dacht ik: jammer dat het verhaal niet
door een echte redacteur bekeken is vóór het gedrukt
werd. Om die reden vind ik het boek eigenlijk niet af en vind ik
het moeilijk om er een waardeoordeel aan te geven. Zoals het er nu
ligt, zou ik het op een schaal van één tot tien niet
meer dan een zesje mogen geven. Inhoudelijk vind ik het echter
zeker een acht waard.
Waardering: 6-
