Moeten zwangere carrièrevrouwen oppassen? |
Ik volg graag het nieuws en voor wat nieuws betreft, kan ik mezelf met een gerust hart een “omnivoor” noemen. Of het nu om politieke artikelen gaat, economische of opmerkelijke, het is mij om het even. Zo viel mijn oog op 17 februari 2010 op de volgende kop op mijn favoriete digitale krant Nu.nl: ‘Zwangere carrierevrouwen moeten oppassen’.
Oei, dat klonk dreigend. Het verwondert me al jaren dat Nederland relatief weinig echte carrièrevrouwen kent, maar ik ben niet zo iemand die vindt dat vrouwen er alles aan moeten doen om te slagen in het bedrijfsleven, of bij de overheid. Ik vind dat, of je nu man of vrouw bent, iedereen zijn best moet doen om te slagen en dan in eerste instantie voor zichzelf. Dat kan door een mooie loopbaan na te streven, een bedrijf op te zetten of de politieke ladder te beklimmen. Maar als je er als vrouw - of man - bewust voor kiest om zelf je kinderen groot te brengen, dan vind ik dat net zo goed een prima keuze. Het is immers zo dat als je het niet zelf doet, een ander jouw taken overneemt. En of de ander het nu doet of jij, het is en blijft werk.
Natuurlijk is het jammer als vrouwen na lang studeren hun diploma bij wijze van spreken aan de wilgen hangen omdat ze zich willen toeleggen op de opvoeding van hun kinderen. Maar ja, het ís natuurlijk de roep van de natuur en in de kern van de zaak volgen wij mensen nog vaak genoeg ons oerinstinct.
Even terug naar dat artikel. De kreet die de titel vormt, is geuit door hoogleraar public health Koos van der Velden van het Nijmeegse Universitair Medisch Centrum Sint Radboud tijdens een gesprek met leden van de Tweede Kamer. Hij vindt dat carrièrevrouwen die zwanger zijn, zichzelf zeer in acht moeten nemen. Ze moeten stress voorkomen en veel rusten, zeker tijdens de eerste twaalf weken van de zwangerschap, maar ook daarna.
Van der Velden is voorzitter van de stuurgroep die onderzocht heeft waarom in Nederland meer baby's vlak voor, tijdens en vlak na de geboorte sterven dan in andere Europese landen. Volgens hem heeft recent onderzoek uitgewezen dat ongeboren kinderen juist in de eerste drie maanden van de zwangerschap schade kunnen oplopen als de moeder veel stress heeft, bijvoorbeeld op het werk. De nieuwe inzichten kunnen naar zijn mening gevolgen hebben voor de duur van het zwangerschapsverlof, dat nu volgens hem aan de krappe kant is. Ik zag de vermanende blik van de hoogleraar al voor me bij de volgende passage in het artikel. Er zijn carrièrevrouwen die de veertien weken niet eens volmaken, en eerder weer aan het werk gaan. “Die vrouwen moeten zich goed realiseren wat ze doen”, vindt de hoogleraar.
Laat ik voorop stellen dat ik geloof dat negatieve stress (mede)veroorzaker is van heel wat kwalen, al heb ik geen onderzoek uitgevoerd om die mening te staven. Maar ik was wel zeer verbaasd dat de hierboven aangehaalde uitspraak van de hoogleraar zo’n indruk maakte dat het de eer kreeg titel van het artikel te worden. Het gaf mij het gevoel dat gesuggereerd werd dat voortijdig overlijden bij baby’s vooral voorkomt bij gestresste, hoogopgeleide carrièrevrouwen. En aangezien we er daar al zo weinig van hebben, zou dat wel eens gevolgen kunnen hebben voor carrièrevrouwen in Nederland.
Wat schetst vervolgens mijn verbazing als mijn oog op 23 februari 2010 op het volgende artikel valt: ‘Leidinggevende heeft minder last van stress’. Laat onderzoek onder 1672 hoogopgeleiden door Intermediair en de Rijksuniversiteit Groningen nu uitwijzen dat leidinggevenden minder last van stress hebben dan ‘gewone’ werknemers! En dit geldt zowel voor mannen als voor vrouwen.
Vrouwen blijken meer last te hebben van negatieve stressgevoelens als rusteloosheid, irritatie en nervositeit dan mannen, maar volgens onderzoeker Frank Walter van de Rijksuniversiteit komt dat doordat zij meer te maken hebben met de combinatie van werk en zorg die stressverhogend zou zijn. Maar leidinggevenden voelen zich beter dan hun niet leidinggevende seksegenoten. Ze voelen zich creatiever en productiever, terwijl ze minder gestrest en minder vaak uitgeput zijn. Vrouwelijke leiders ervaren zelfs meer positieve emoties dan mannen in dezelfde functie, zoals energie en inspiratie. Hoewel leidinggevende vrouwen altijd nog meer last van stress hebben dan mannen, neemt de stress af naarmate vrouwen meer te zeggen hebben op het werk. Leidinggevenden voelen zich minder overbelast. Bovendien blijkt hoe zwaarder de functie, des te minder last van stress.
Hier werd ik helemaal blij van.Zeker omdat hoogleraar Van der Velden helemaal onderaan het eerste artikel, dat toch wel belerend overkwam, toch ook op de andere risicogroepen wees. Dat zijn niet alleen de traditionele groepen, zoals bijvoorbeeld Turken en Marokkanen, maar ook migranten uit Oost-Europa, én autochtone vrouwen met een lage sociaal-economische positie. Zij blijken slecht bereikbaar voor hulpverleners die voorlichting willen geven over gezond gedrag tijdens de zwangerschap.
Carrière maken is dus goed voor vrouwen. Naarmate hun positie beter is, zullen ze minder stress ervaren en dat is weer goed voor de zwangerschap en voor het kind. Ik trek de conclusie van hoogleraar Koos van der Velden dus sterk in twijfel. Carrièrevrouwen moeten niet extra oppassen met wat ze doen, ze moeten doen waar ze goed in zijn. Wel moeten ze, net als elke zwangere vrouw, zich bewust zijn van hun eigen fysieke conditie en die van hun kind. Zolang ze in balans zijn, is dat volgens mij genoeg ‘oppassen’.
Geen reacties
