Maak van een scheet (g)een donderslag!

Herman Brood zong ooit een lied met deze titel, een lied waarvan mijn moeder walgde. Haar maag draaide bij het horen van de banale tekst en het plagerig bedoelde winden laten dat het nummer opvrolijkte. Natuurlijk heb ik er als puber krom om gelegen van de lach. Maar ik keek wel uit om dat openlijk in de buurt van mijn moeder te doen, want zij was in die tijd een nogal explosief type en wij deden er alles aan om haar niet te laten ontploffen. Figuurlijk dan.

Zou het kunnen dat dit - volgens mij vrij Hollands georiënteerde muziekstukje - gediend heeft als inspiratie voor de nieuwste uitvinding op het gebied van terrorisme? In deze geglobaliseerde wereld is dat niet ondenkbaar, lijkt mij. Wat die nieuwste uitvinding is? Rectale bommen. Ja, je leest het goed: bommen die je daar verstopt waar het licht niet schijnt. In het nieuws las ik vandaag dat de Franse media hiervoor waarschuwen.

Lees hier verder: www.verhalensite.com

Sprookjesachtige vondst

Soms vind je iets waar je niet eens naar gezocht hebt. Niet omdat je het niet wilt hebben, maar gewoon omdat je nooit gedacht had het te zullen vinden. Dat overkwam mij onlangs.
Sinds kort werk ik in de sfeervolle stad Breda. Mijn kantoor staat niet in het centrum, maar wel ergens aan de rand daarvan. Nu ben ik van nature een ondernemend type en dus gebruik ik mijn lunchpauzes om de omgeving te verkennen. Toen ik een boodschap moest doen bij een Halfords, zocht ik op het internet of er een in de buurt was. Dat bleek zo te zijn en wel op de Grote Markt, op niet meer dan 2,7 kilometer afstand van mijn kantoor.

Zodra ik de Grote Markt op wandelde, zag ik dat daar een rommelmarkt was. Het eerste waar ik altijd naar kijk, is of er ook boeken uitgestald liggen. Dat bleek zo te zijn, zodat ik na mijn boodschap even langs de kraampjes ging.

Lees hier verder: www.verhalensite.com

Na de crash

Dit korte SF/horror-verhaal speelt zich af op aarde, maar gaat over een heel bijzonder, buitenaards huisdier. Ik haalde er de zesde plaats mee bij de Unleash Award van het voorjaar van 2007. Daarmee was ik de hoogste binnenkomer c.q. nieuweling aan de wedstrijd, wat me een heerlijke fles wijn opleverde!

De klap volgde op een moment van puur genieten. De Verzorger omvatte hem aan alle kanten en kneedde zijn lijf, terwijl kirrende geluidjes aan hem ontsnapten. Knorrend genoot hij van het interwezenlijk contact, dat deze keer echter bijzonder kort duurde. De ruimte waarin ze zich bevonden, begon te schudden en te trillen, een snerpend geluid teisterde zijn gehoor en eindigde abrupt, tegelijk met de klap.

Hij moest echt even bijkomen. De geuren rondom hem waren uitermate indringend. Hij schakelde zijn zicht in en nam de omgeving in zich op. Het duurde even voor hij gewend was aan de scherpte van de kleuren. Laag zag hij voornamelijk groen, bruin en felgeel, terwijl boven hem een helder blauwe kleur overheerste, afgewisseld met wat beweeglijk wit. De lucht die tot hem kwam, was totaal anders dan hij gewend was. Desondanks nam zijn luchttoevoer deze zonder problemen op.

Lees hier verder: www.fantastiek.com

Het spoor bijster

Ook hier speelt de vraag: is dit horror, of ontbreekt daarvoor het fantastische element? Het antwoord is duidelijk, toch wil ik benadrukken dat een verhaal zo'n element niet hoeft te hebben om afschuw te kunnen wekken...

“Geloof me, het is niet mijn idee, maar er is niets aan te doen. De grond is van ProRail, jullie hebben deze alleen maar in bruikleen. De directie heeft al toegezegd dat jullie allemaal schadeloos gesteld worden, precies zoals in de schriftelijke bevestiging van de procedure staat. Iedereen krijgt een mooi bedrag ter compensatie.”
De neerbuigende blik op het gezicht van de inspecteur van ProRail ergerde de bejaarde Mien mateloos. Dat kwam hier zomaar aanlopen, met een air van jewelste, om tegen haar en de hier verzamelde buurtjes te zeggen dat - hoe jammer hij het ook vond voor hen en ondanks hun bezwaren - alles toch tegen de vlakte moest. De graafmachines en bulldozers zouden over een week komen om de hele boel overhoop te gooien.
“Ja, en iedereen krijgt evenveel! Dat is toch oneerlijk? Sommigen hebben nooit wat aan hun tuintje gedaan, terwijl anderen er bloed, zweet en tranen hebben liggen,” gromde buurman Bas Slootkant.
Zijn woorden stuurden een niet onaangename rilling over Miens ruggengraat. Bas moest eens weten hoe waar zijn woorden waren. De man van ProRail haalde zijn schouders op. “Het is niet anders. Maar zeg nou zelf: het is een meer dan redelijk bedrag. Zorg er alsjeblieft voor dat aan het eind van de komende week alles van waarde hier weg is, dan kan de klus zonder problemen geklaard worden.”
En daarmee was de kous af.
De buurtjes mopperden flink en ook Miens echtgenoot Anton deed volop mee. Hij leunde op zijn hark, zijn mond verbeten, zijn blauwe ogen venijnig. Ondanks zijn hoge leeftijd oefende hij nog steeds aantrekkingskracht op Mien uit. Zij kende de kracht van zijn schonkige lijf, de slagkracht van zijn nog altijd gespierde armen. Anton tilde zijn hark op en spuugde op de grond, vlak voor de voeten van de inspecteur. Diens vernietigende blik zocht contact met de harde ogen van de gepensioneerde slager en hij opende zijn mond om iets te zeggen.

Lees hier verder: www.fantastiek.com